Home

1

கண் காட்டும் நுதலானும், கனல் காட்டும் கையானும்,
பெண் காட்டும் உருவானும், பிறை காட்டும் சடையானும்
பண் காட்டும் இசையானும் பயிர் காட்டும் புயலானும்
வெண் காட்டில் உறைவானும், விடை காட்டும் கொடியானே.

பேய் அடையா, பிரிவு எய்தும்; பிள்ளையினோடு உள்ளம் நினைவு
ஆயினவே வரம் பெறுவர்; ஐயுற வேண்டா ஒன்றும்;
வேயனதோள் உமை பங்கன் வெண்காட்டு முக்குள நீர்,
தோய்வினையார் அவர் தம்மைத் தோயாவாம், தீவினையே.

மண்ணொடு நீர், அனல், காலோடு ஆகாயம், மதி, இரவி,
எண்ணில் வரும் இயமானன், இகபரமும், எண்திசையும்
பெண்ணினொடு ஆண் பெருமையோடு சிறுமையும், ஆம் பேராளன்
விண்ணவர்கோன் வழிபட, வெண்காடு இடமா விரும்பினனே.

விடம் உண்டா மிடற்று அண்ணல் வெண்காட்டின் தண்புறவில்
மடல் விண்ட முடத்தாழை மலர் நிழலைக்குருகு என்று
தடம் மண்டு துறைக்கெண்டை, தாமரையின் பூமறையக்
கடல் விண்ட கதிர் முத்தம் நகை காட்டும் காட்சியதே.

வேலை மலி தண்கானல் வெண்காட்டான் திருவடிக்கீழ்
மாலை வலி வண்சாந்தால் வழிபடு நல் மறையவன்தன்
மேல் அடர் வெங்காலன் உயிர் விண்ட பினை, நமன் தூதர்,
ஆலமிட்டற்றான் அடியார் என்று, அடர அஞ்சுவரே.

தண்மதியும் வெய்யரவும் தாங்கினான், சடையின் உடன்,
ஒண்மதிய நுதல் உமை ஓர் கூறுஉகந்தான்; உறைகோயில்
பண்மொழியால் அவன் நாமம் பல ஓதப், பசுங்கிள்ளை
வெண்முகில் சேர் கரும்பெணை மேல் வீற்றிருக்கும் வெண்காடே.

சக்கரம் மாற்கு ஈந்தானும், சலந்தரனைப் பிளந்தானும்,
அக்கு அரைமேல் அசைத்தானும் அடைந்து அயிரா வதம்பணிய
மிக்க அதனுக்கு அருள் சுரக்கும் வெண்காடும் வினைதுரக்கும்
முக்குளம் நன்கு உடையானும், முக்கண்உடை இறையவனே.

பண்மொய்த்த இன்மொழியாள், பயம்எய்த மலைஎடுத்த
உன்மத்தன் உரம் நெரித்து, அன்று அருள்செய்தான் உறைகோயில்,
கண்மொய்த்த கரு மஞ்ஞை நடம் ஆட, கடல் முழுங்க
விண்மொய்த்த பொழில் வரிவண்டு இசை முரலும் வெண்காடே.

கள்ஆர்செங் கமலத்தான் கடல்கிடந்தான், என இவர்கள்
ஒள் ஆண்மை கொளற்கு ஓடி, உயர்ந்து ஆழ்ந்தும், உணர்வு அரியான்;
வெள்ஆனை தவம் செய்யும் மேதகு வெண்காட்டான் என்று
உள்ஆடி உருகாதார் உணர்வு உடைமை, உணரோமே.

போதியர்கள் பிண்டியர்கள் மிண்டு மொழிபொருள் என்னும்
பேதையர்கள் அவர்; பிரிமின்; அறிவுடையீர், இதுகேள்மின்;
வேதியர்கள் விரும்பிய சீர்வியன் திருவெண்காட்டான் என்று
ஓதியவர் யாதும் ஒரு தீது இலர் என்று உணருமினே.

தண் பொழில் சூழ் சண்பையர் கோன், தமிழ்ஞான சம்பந்தன்,
விண் பொழி வெள் பிறைச் சென்னி விகிர்தன் உறை வெண்காட்டைப்,
பலர் பொலி செந் தமிழ் மாலை பாடிய பத்து இவை வல்லார்,
மண் பொலிய வாழ்ந்தவர், போய் வான்பொலியப் புகுவாரே.

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s